Odrodzenie autonomicznej, Sejmowej Komisji Kodyfikacyjnej z okresu II RP wzmocni obronę przed powracającym totalitaryzmem – temat do dyskusji

Odrodzenie autonomicznej, Sejmowej Komisji Kodyfikacyjnej z okresu II RP wzmocni obronę przed powracającym totalitaryzmem – temat do dyskusji
Odrodzenie autonomicznej, Sejmowej Komisji Kodyfikacyjnej z okresu II RP wzmocni obronę przed powracającym totalitaryzmem – temat do dyskusji. Odrodzenie Komisji Kodyfikacyjnej Rzeczpospolitej Polskiej z okresu II RP mogłoby umożliwić Sejmowi III RP uporządkowanie i wypracowanie dobrych ram prawnych funkcjonowania narodu i państwa oraz uchwalanie w przyszłości zwięzłych, jasnych, jednoznacznych aktów ustawodawczych. Przestałyby pojawiać się próby i fakty rozpraszania oraz łamania prawa. Komisja Kodyfikacyjna Rzeczpospolitej Polskiej (w latach 1919-1939) przygotowywała dla Sejmu projekty Ustaw. Komisja składała się z sędziów, prokuratorów, adwokatów i pracowników naukowych wydziałów prawa wyższych uczelni. Za odrodzenie Komisji Kodyfikacyjnej z okresu II RP uważam przywrócenie zasad jej działania, uzupełnione potrzebami czasu obecnego. Obecna Komisja wypracowywałaby projekty ustawodawcze: – samodzielnie na skutek uchwały Sejmu, – w porozumieniu z Prezydentem RP gdy jest On inicjatorem projektu, – w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości gdy jest On inicjatorem projektu, – w porozumieniu z reprezentantem Obywatelskiej Inicjatywy Ustawodawczej gdy jest Ona inicjatorem projektu. Współczesną Komisję Kodyfikacyjną Rzeczpospolitej Polskiej mogliby tworzyć: – przedstawiciele wydziałów prawa wyższych uczelni na poziomie akademickim – po jednym z każdej, – przedstawiciele samorządów i stowarzyszeń zawodów prawniczych o zasięgu ogólnopolskim – po jednym z każdego, – przedstawiciel Stowarzyszenia Krajowa Rada Sędziów Społecznych, – przedstawiciel Instytutu na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris, – przedstawiciel Stowarzyszenia Prawników Głos Wolności, – przedstawiciele ogólnopolskich organizacji grupujących osoby pokrzywdzone przez organa sprawiedliwości – po jednym z każdej. Przedstawiciele wydziałów prawa uczelni akademickich oraz przedstawiciele samorządów zawodów prawniczych wchodzili by w skład współczesnej Komisji Kodyfikacyjnej Rzeczpospolitej Polskiej jako stali członkowie. Przedstawiciele pozarządowych struktur organizacyjnych wchodzili by w skład Komisji na czas określony Ustawą, po uzyskaniu pisemnego poparcia wymaganej ustawowo minimalnej liczby obywateli. Proponowane obszary tematyczne, którymi mogłaby zająć się Komisja kodyfikacyjna: – zasady tworzenia prawa przez Sejm, – reorganizacja i funkcjonowanie organów sprawiedliwości, – prawo cywilne, karne, rodzinne, podatkowe, skarbowe i inne, – gwarancje praworządności działań wszystkich organów władzy – w szczególności najwyższej władzy wykonawczej, ustawodawczej i sądowniczej oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Bibliografia: 1. Ustawa z dnia 3 czerwca 1919 roku o komisji kodyfikacyjnej – https://dziennikustaw.gov.pl/DU/1919/315/D1919044031501.pdf 2. Komisja Kodyfikacyjna Rzeczypospolitej Polskiej (Dokumentacja działalności) https://bs.sejm.gov.pl/F?func=full-set-set&set_number=023217&set_entry=000018&format=999 3. Posiedzenie sejmu 44, z dnia 1919-06-03 (lp. IP 350-359); druk 298 i 571. Stenogram: – Rozprawa nad sprawozdaniem Komisji Prawniczej w sprawie powołania komisji dla stworzenia jednolitego ustawodawstwa w państwie polskim. Przemówienia pp. sprawozdawcy Z. Marka i Z. Seydy. Przyjęcie wniosku komisji (ustawy) w trzech czytaniach.XLIV str.3 do 8. Link: stenogram 3 czerwca 1919 str.3 do 8 źródło: https://biblioteka.sejm.gov.pl/zasoby_cyfrowe/ Nadesłane przez: Michał Jabłoński

Udostępnij

O autorze

Dziennikarz obywatelski, wolnościowiec, społecznik.
E-mail: postawnawolnosc@gmail.com
„Prawa człowieka i obywatela. Wolność słowa i prasy – Każdy obywatel ma prawo bez żadnych ograniczeń mówić i pisać, co mu się podoba. Wszelkiego rodzaju przerywanie przemówień, uprzednie cenzurowanie odczytów, mów, gazet i książek jest niedopuszczalne. W państwach praworządnych kontrola nad prasą jest ześrodkowana w ręku niezawisłych sądów.”
„Wobec tego, że każdy obywatel, bezpośrednio lub choćby pośrednio, wpływa na uchwalanie ustaw i kształtowanie się zarządu państwa, każdy jest obowiązany przynajmniej w ogólnym zarysie znać swoje prawa i obowiązki. Znajomość ogólnych zasad prawa jest niezbędna dla każdego obywatela, niezależnie od tego, jakiemu zawodowi się poświęca. Toteż w państwach dobrze zorganizowanych nauka prawa w ogólnym zarysie wchodzi w zakres przedmiotów obowiązkowych w szkołach średnich, niezależnie od istnienia wydziałów prawa na uniwersytetach.”
źródło: Przedwojenny podręcznik kultury prawnej dla uczącej się młodzieży szkolnej (Ogólne zasady prawa : podręcznik dla wyższych klas szkół średnich / oprac. Aleksander Mogilnicki. 1930 | Warszawa : M. Arct)